Jef, ik spreek nu tot u als CEO van Colruyt. Van man tot man, nu we daar allebei even tijd voor nemen. Praat er ook eens over met uw neef Frans. Bij Colruyt zijt ge helemaal zot aan het worden. Grote hoeveelheden willen verkopen, tot daar aan toe. Maar waarom witte peperbolletjes verkopen in Jumbo-verpakking van 650 gram, dus bijna een kilo, zonder goed alternatief? Dat ge veel wilt verkopen, dat begrijp ik. Maar stel u eens voor.
Jef, ik heb een pepermolen, en ik draai daar graag eens aan. Dat geeft mij het gevoel een echte kok te zijn. Gun mij dat! Net als die chefs op TV, al zou ik absoluut niet durven om mij aan hen te meten. Hoewel, mijn menu trekt soms wat op dat van Jeroen Meus, al heeft die een grotere. Pepermolen, bedoel ik. Ik haal mijn neus op voor voorgemalen peper. Heb ik niet eens in huis! Dat is voor amateurs! Ik blijf zweren bij mijn mooie design pepermolen en het kordate “grak grak grak” geluid dat hij produceert. Puur muziek: the mighty sound of cooking!
Jef, mijn molen begint leeg te geraken. Hij sputtert nog niet, maar er rammelt ook niet zo veel meer in. Ik word stilaan wat ongerust. Het duurt nog wel even, maar wat dan? Ge weet: de gezinnen zijn niet meer zo groot als in de tijd van uw grootvader. Ik ben single. OK, mijn zonen wonen ook nog thuis, maar de ene zit bijna constant op kot en de andere eet regelmatig bij zijn lief. Wat een compliment is voor zijn lief en geen blamage voor mijn kookkunst, haast ik me te zeggen. Schoorvoetend beken ik: ik eet ook al eens op het werk, waarbij ik bijkruid met een gram peper uit een piepklein zakje.
Jef, ik vertrouw u toe: ik ben al over de vijftig. Het zou onbeleefd zijn van u om mij te vragen hoe oud precies. Een beetje jonger dan u, mag ik met genoegen zeggen. Toch: als ik die bus koop van bij u (zie foto), dan gaat het restant in mijn erfenis zitten. Zou dat niet wat belachelijk zijn? Een erfenis met wat vastgoed, hopelijk nog wat centen, wat meubels en een niet onbelangrijke hoeveelheid ongemalen peper. Als het aan u ligt, staat dat binnenkort in de notarisakten! Peper hoort niet te bestoffen in notarisakten maar moet vers genoeg gebruikt worden!
Jef, economisch denken is een sterke kant van u. In het bedrijf waar ik werk, kunnen ze ook cijferen! Voorraden worden zo veel mogelijk beperkt, want die kosten geld: grondstoffen, machine-onderdelen, halffabrikaten, eindproducten… Als consument zijn we hier bleukes. We kopen nog al te vaak braafkes een duo-verpakking bij u. Uit sympathie. Omdat gij het zijt. Kassa-kassa voor u. Lastig voor ons, want ge kunt geen voorraadkast meer opentrekken of er springt een en ander uit. Als tieten uit een te kleine beha die ge los maakt. Hopen dat ge het er weer in gestopt krijgt, want het is wel schoon marchandise maar ge kunt dat toch zo niet laten slingeren als ge bezoek krijgt.
Jef, tot daar de vergelijking die niet helemaal respectvol was, voor de borsten bedoel ik, maar als mannen onder elkaar: ge begrijpt wat ik bedoel. Soit, we hebben soms nog keuze, want we kunnen een duo-pack wasmiddel scheiden en slechts één flacon kopen. Zonder meerprijs. Als we de moeite doen om die taaie plastiek los te maken. Ik ben bij u altijd gewapend met een zakmes. Ter geruststelling: ik heb geen agressieve neigingen, zelfs niet tegen treuzelende oudjes die zich TEGEN de richting in de gangen bewegen. Hoewel, bewegen. In een fossielenkoers beweegt er niet veel. Zeker niet als ze staan kletsen aan het koffiemachien of met “kennersblik” wijn slurpen uit onsmakelijke plastieken prutsbekertjes.
Jef, voor peper heb ik niet zoveel alternatief bij u, tenminste niet voor de ongemalen versie. Ofwel een wegwerp-pepermolen die gevuld is met bollekes. Niet ecologisch: ik heb die niet nodig, ik HEB al een pepermolen, een veel schonere trouwens, dat heb ik al verteld. En niet economisch, want de prijs per kilo ligt heel wat hoger! Ofwel een jumbo-verpakking, schappelijk in prijs per kilo. Maar dat is echt iets voor de horeca, waar ze er dagelijks een flinke dosis door jagen, als hagelkorrels uit een jachtgeweer. Dat gaat vooruit!
Jef, ge doet mij denken. Horeca-hoeveelheden… Als we toch professionele aankopers moeten worden, dan kunnen we het beter tegoei doen. Ik twijfel er niet aan of een aantal van mijn Facebook vrienden hebben een kaart van de Metro of de Hanos. Of zij kennen iemand die een kaart heeft en die blij is met een factuur. Even goed. Ik geef toe: dan moeten we misschien een NOG grotere hoeveelheid kopen, maar we kunnen dan ook een NOG grotere groep vormen, en wie weet een zak van vijf kilo delen. Voor mij liever niet, het is zo’n gedoe om mensen te verzamelen, rekeningen te delen en goederen te dispatchen – ik moet er niet aan denken om een onsmakelijke niesbui te krijgen bij het verdelen.
Jef, die piste via Hanos of Metro, wie weet wat ze daar nog allemaal verkopen dat we tussen gezinnen kunnen delen. Dus dwing mij niet! Het is trouwens misschien een tikje sjoemelen, maar dit is België, toch? Wij houden wel van een beetje ritselen. Maar tot nader order koop ik liever bij u. One stop shopping. En ik geloof nog altijd in uw formule. Maar ge moogt niet overdrijven. Zoals gezegd: ik organiseer liever geen groepsaankopen. Of moet ik overwegen om terug te gaan naar dat Franse kruispunt – als ge weet wat ik bedoel? Want dat ligt helemaal niet in Frankrijk. Ik zeg het u vlakaf, van man tot man, want zo ben ik. Het woord is aan u.
rikmeeuwissen.blog 