We zijn magneten voor hen. Wij: twee studenten met rugzakken op de schouders en okselvijvers onder de armen, op rondreis in Marokko. Voor hen belichamen wij zoveel mogelijkheden, geld en vrijheid. Steeds weer worden we omzwermd door de lokale mannen – het gesluierde geslacht blijft op afstand, verlaat met zedige pasjes het winkeltje waar we binnenstappen. De toenaderingen waar we op ingaan leveren ons op: schaamteloos afgezet worden en belangeloos gegidst naar mooie plekjes. Onverhoeds binnengeloodst in een winkeltje en zomaar getrakteerd worden op verse vijgen en dadels. Diepgaand op de proef gesteld naar aanleiding van een discussie over Israël en een avond gezwets over niets.

Een avond waarbij heel geleidelijk wat koelte valt als we op een caféterras iets drinken voor het slapengaan. Het duurt niet lang voor we benaderd worden door drie jonge mannen. De derde kerel is midden de twintig, normaal gebouwd – al voel je dat hij enige aanleg heeft om later een tikje pafferig te worden. Hij heeft dociele hondenogen en schuifelt langzaam dichterbij: hij sluit als laatste aan bij het gesprek dat we voeren. Hij komt niet op de voorgrond, tot ook voor hem duidelijk wordt dat we uit België komen. O, in België kent hij iemand! Hij heeft al vaak geschreven met iemand uit ons land. Zijn ogen worden spleetjes en hij kijkt strak voor zich uit. Dan zegt hij dat hij zo terug komt, om iets aan ons te laten zien.

Doorgaan met het lezen van “Dromen over elders”

Die ene vrouw

Haar zien. Mijn hart zwaar voelen worden, en voelen hoe het smeltend warm uitvloeit naar mijn hele lijf. Telkens weer stil worden, als bomen die plots onder een stolp komen, weer en wind hebben geen vat meer. Als Katrien binnenkomt op de vergadering, verzeilt het onderwerp naar het tweede plan. De andere collega’s krijgen bijrollen. Ik zoek graag een plekje tegenover haar, dan heb ik die magneet de hele tijd in zicht.

De eerste keer zag ik haar op mijn bureau. Een gewoon jong meisje kwam even binnen, stelde zich kort voor als de nieuwe collega en liep na een korte babbel weer buiten. Meteen had ik het gevoel: ja, dat zit goed, die mag ik wel. De tweede keer vond ik haar lief. De derde keer, nog geen week later, besefte ik: Rik, ge hebt het zitten, jong. Vijftien jaar niet meer verliefd geweest, vijftien jaar kale woestijn, en dan die levendige oase met klaterend beekje.

Doorgaan met het lezen van “Katrien”

Je hebt zo van die momenten. Je komt ergens binnen en je weet meteen: dit wordt niks. De munt valt naar de verkeerde kant. Je bekijkt de rest van de tijd het gezelschap door een zwarte bril. Je kan het niet opbrengen om alsnog een actieve en positieve bijdrage te leveren. Je probeert het misschien even, maar het lukt niet. Je zit de tijd gewoon uit.

Ik kom binnen op een gezellig samenzijn van de Limburgse Alleenstaanden Vereniging LAVA. Als je je bij het woord LAVA een bruisend hete borreling voorstelt: think again. Laat er maar wat tijd overheen gaan en laat het flink afkoelen. Het gezelschap is een grijze massa, oud rimpelig en kwabbig gestold. Ik zie op het eerste zicht niemand in acute ademnood, toch is het een geruststelling dat er aan de ingang een AED toestel hangt. Het is hier geen koffietafel ter gelegenheid van een overlijden, het gaat er hier echt wel wat vrolijker aan toe, daarover dadelijk meer. Toch zijn er heel wat ingrediënten van een koffietafel: de geur van koffie, de accorderende sfeer en een panorama oude mensen dat je ook op een begrafenis ziet. Doorgaan met het lezen van “Het wordt hier niks, vandaag”

Al snorkelend zie ik plots een lang touw, dat als het ware uit de zeebodem groeit. Van een meter of tien diepte tot bijna aan de oppervlakte, waar het uiteengerafelde uiteinde heen en weer wiegt. Als ik het probeer in te halen, merk ik dat het goed vast zit: ik trek mezelf prompt onder water. Een anker dat niet meer los kwam? Zou ik het kunnen opduiken?

Doorgaan met het lezen van “Kippenvel in Spanje”

(1982 – rugzakreis als student)

Op de nachttrein in Marokko. Tussen Marrakech en Tanger. Doffe ellende. Maar dan ook echt tot op het bot gaande miserie. Alles zit tegen.

Te beginnen met onze voorbereiding. Ik geef het toe: onze planning was rotslecht. Op reis gaan in Marokko, vlak voor het Schapenfeest. Een slecht idee. Een HEEL slecht idee. Het halve land is op reis, op weg naar familie. Er heerst dan ook een enorme drukte in het station, we bemachtigen nog nipt een kaartje voor de nachttrein naar Tanger. We willen naar huis, we moeten de terugreis wel aanvatten omdat onze Interrail-treinkaart, die een maand geldig is, stilaan afloopt.

Doorgaan met het lezen van “Niet roken”

Ge moet toch maar de chance hebben dat ge naar palliatieve zorgen doorverwezen wordt! Neen neen, begrijp mij niet verkeerd, laat mij dit verhaal doen. Natuurlijk is het niet plezant om te horen dat ge palliatieve zorgen gaat krijgen. Als de dokter van interne geneeskunde snel de boodschap komt brengen aan mijn moeder, en zijn haast tracht te verzachten met ogen die af en toe even zalvend dicht gaan. Een zachte stem als van een pastoor: “We kunnen niets meer voor u doen mevrouw, dus het hoofd van de palliatieve afdeling zal morgen of overmorgen met u komen kennis maken.” Om resoluut een paar volumeknopstrepen luider te eindigen: “Hebt u nog vragen.” Dat was dus eigenlijk geen vraag. Gewoon een frase om het gesprek af te sluiten: doe uw ding maar verder met die van palliatieve.

Doorgaan met het lezen van “Palliatieve zorgen”

“Première fois en Maroc?” We zetten nog maar net voet aan wal in Tanger, Marokko, na een korte maar mooie boottocht vanuit Spanje. Wij: twee studenten met een simpel T-shirt en een rugzak. Vol verwachting uitkijkend naar hun rondreis doorheen Marokko: een ander klimaat, een andere natuur, een andere cultuur!

Doorgaan met het lezen van “Première fois en Maroc?”

‘Hoe veel geld wil u besteden?’ De oude man, met artistiek golvend wit haar, vraagt het op de man af. Geen onlogische vraag voor een verkoper, die daarna een gepast voorstel kan doen aan de klant. Maar in deze setting is het toch wat raar. Het is de eerste vraag die hij stelt. En hij stelt ze, een voor een, aan een tiental klanten die hij in een halve cirkel rond zich verzameld heeft. We staan in een speciaalzaak voor HIFI apparatuur – overigens niet eens zo groot maar je voelt wel dat hier enkel kwaliteit verkocht wordt. Goedkope spullen staan hier niet in de etalage. Doorgaan met het lezen van “Commercieel talent”