Première fois en Maroc?

“Première fois en Maroc?” We zetten nog maar net voet aan wal in Tanger, Marokko, na een korte maar mooie boottocht vanuit Spanje. Wij: twee studenten met een simpel T-shirt en een rugzak. Vol verwachting uitkijkend naar hun rondreis doorheen Marokko: een ander klimaat, een andere natuur, een andere cultuur!

Nog bij het verlaten van de haven worden we aangeklampt door jonge snaken: lokale pubers die ons willen helpen om de mooie dingen te zien in hun stad. Eerste keer in Marokko? Ja, het is onze eerste keer, maar we denken hun hulp niet nodig te hebben. “Ca va”, zeggen wij. We tonen onze groene Michelingids, zowat de standaarduitrusting van de reiziger… er staat een stadsplannetje in van Tanger. OK, hij laat ons gaan.

Nog geen twintig meter verder. Twee andere jongens, zelfs nog wat jonger dan wij, spreken ons opnieuw aan. Ze willen ons gidsen voor 150 Peseta. We beginnen te denken: misschien is dat de manier van werken: geen officiële gids, maar gewoon wat mensen waar je op straat contact mee legt. Misschien is het inderdaad beter om iemand bij de hand te hebben die het reilen en het zeilen hier kent. We zijn trouwens gekomen om met andere mensen kennis te maken! We zeggen ja – 150 Peseta is echt geen geld!

Er sluiten nog een of twee jongens aan. De eerste honderden meters blijven ze om ter hardst roepen dat ze vrienden zijn en dat we niets te vrezen hebben. Ze zijn intussen overgeschakeld op het Engels. Hun Engels is vrij gebrekkig, maar ze blijven vol vuur argumenteren: “we friends!” – “we no guides, we need little money!” – “we show you nice place, you will not see alone” – “we friends” – “we like to show you” – “we like tourists” – “we like Belgium”… We krijgen er bijna geen speld tussen. Als we al contact willen leggen met de locals, dan zullen we toch tot een betere dialoog moeten komen!

De jongens loodsen ons door de straten. Het valt ons wel op dat we erg snel lopen. Het is echt bijbenen om hen te volgen, zeker omdat wij ook nog een zware rugzak meetorsen, en elk een reflexcamera aan onze nek hebben hangen. Onze amateur-gidsen laten geen tijd om wat dingen te bekijken of om een foto te nemen. “Not here” – “Nice place there”. We snellen door, we hebben de hoofdstraten verlaten en we nemen stille straatjes. Het bevalt ons niet zo, maar het onbehagen is niet zo sterk dat we ermee kappen. We zijn nog maar pas met hen onderweg! Dadelijk zullen we wel bij de bezienswaardigheden komen, geen tijd verliezen in deze simpele straatjes…

En dan blijft de tijd plots stilstaan. We staan opeens met zijn allen op een pleintje. Onze “gidsen” gaan om ons heen staan, naar ons gevoel zijn er nog eens een of twee van hun makkers bij gekomen. Ineens dreigend! Onze “vrienden” gidsen vragen nu zonder verpinken 1.000 Peseta – per persoon! De sfeer is helemaal omgeslagen: ze hebben ons in de luren gelegd! O, wij stomme onervaren toeristen! We kunnen niet gaan lopen, met onze zware rugzakken op de schouders. En in onze ooghoeken zien we in de buurt allemaal Marokkanen die het tafereel met enig leedvermaak gadeslaan. Van hen kunnen we geen hulp verwachten!

Wat kunnen we argumenteren? Dat ze ons nog niets hebben laten zien? Onzin, we moeten hier gewoon tussenuit geraken! We voelen ons bijzonder onveilig en geven wat geld: de overeengekomen 150 Peseta. “What is this, I don’t take this!” Hij gooit het geld misprijzend briesend op de grond. Mijn vriend geeft ze nog wat meer geld, waarna we elkaar even aankijken, ons omdraaien en weggaan. Ze komen ons niet achterna, gelukkig! Ik vraag aan mijn vriend: hoeveel gaf je? Dat was dus 250 Peseta. Wat konden we anders?

We voelen een mengeling van ergernis en opluchting. “Première fois en Maroc?” Met andere woorden: “Ben je nog stom en onervaren genoeg om je in de luren te laten leggen?” Tegelijkertijd voelen we ons plots ook bevrijd. We hebben het leergeld betaald. Letterlijk, en uiteindelijk niet al te veel trouwens, als we erbij nadenken. Op een of andere manier weten we nu, voelen we nu: dit hoort erbij. Hier moeten we mee omgaan, en dat zal ons lukken!

Vanaf dat moment wandelen we alleen en op eigen tempo rond. Het gaat, met het stadsplannetje in de Michelin gids bij de hand. Pas nu komen we in de gezellige straten! Op de Petit en Grand Soco, de kenmerkende pleinen van Tanger. In de Medina. Wat een drukte is dat hier, in deze havenstad die een rijke geschiedenis heeft en die een smeltkroes was en blijft! Voor ons is het de eerste Arabische stad die we aandoen, met zijn hitte, zijn geuren en kleuren, zijn gebouwen en mensen. Een fantastische, bruisende stad, met ontieglijk veel kleine steegjes en winkeltjes.

Zodra je stilstaat, bv. om in je Michelingids te kijken, word je opnieuw aangesproken. Zullen wij gidsen? Donne moi un dirham! Ik ben ook een student! Ze hebben de Belgen graag! Ze kennen ons land! Kijken, niet kopen! Kortom: je wordt hier voortdurend aangeklampt! Jezus, wat trekt deze havenstad met zijn vele reizigers allerlei types aan… Ach, iedereen is op zoek naar wat geluk.

We zetten de knop om, we blijven de mensen die ons aanspreken beleefd afwijzen. We leren snel. Je moet er telkens wat tijd in steken en even een praatje slaan. Al was het maar heel even. Een truc: ik ben roker en als ik het opportuun vind, presenteer ik een sigaret. Zo voelen ze zich dan niet meer beledigd, als we zeggen dat we hun hulp niet nodig hebben. Bon voyage!

Première fois en Maroc? Neen dus! Niet meer! In één uur tijd is onze teller op twee komen staan. Zo ervaren voelen we ons plots!