Het wordt niks vandaag. Vandaag nog niet. Het is nochtans een mooie plek aan de rand van Maastricht. Een leuk terras langs een kanaal, dus met uitzicht op het water, altijd inspirerend. Zelfs een haventje en een sluisdeur. Misschien mocht het water wat properder. Het terras zelf is helemaal opgetuigd. In alle eenvoud is de essentie aanwezig. Wat heb je meer nodig dan wat stoeltjes, een tafeltje, wat ornamentele lampjes voor de sfeer? In het decor dobberen scheepjes zacht, nog onbemand maar klaar om uit te varen – waarheen? De robuuste houten sluisdeur is deels donker doorweekt en bemost – welk perspectief zit erachter? Een terras om te zitten, te praten, te lezen, te mijmeren… om in het nu te blijven, al varen alle scheepjes uit.
Ik blijf even staan. In mijn ooghoek zie ik de uitbaatster even opveren achter het raam. Opstaan: een beweging in gang gezet door een hoopvolle flits: toch al een klant? Dat had ze niet verwacht! Maar door het verstand prompt gestopt: nog vooraleer goed en wel rechtgestaan, zinkt ze weer neder. Ach ja: ze weet, en ik weet, en wij weten: vandaag wordt het niks. Nog niet. De stoelen nat, de naakte tafel rillerig, regendruppels liggen als kippenvel over het plastic blad. Enkele bierkaartjes, nog uit betere tijden gebleven, zijn voorgoed verweekt en zwak.
Ach ja, een attente uitbaatster, een gezellig terras, een mooi decor. Ingrediënten voor een zalige plek onder de zon … nu breken echter de grijze wolken nog het spel. Het is een gewone dag in april, het klimaat is vandaag niet van slag, wat grijs en kil voelt het aan. Alleen het waterzonnetje fluistert, nog zo zacht. “Nu aai ik hoogstens even jouw wang, niet meer dan een belofte, maar die doe ik wel. Straks ben ik groot en sterk en zet ik alles in een warme gloed, je zal voelen wat dat allemaal doet!”
Er komen nog weinig mensen voorbij, scheepjes liggen er maar enkele. Het wordt echt wel druk, later in de lente. Maar vandaag wordt het niks. Vandaag nog niet.
rikmeeuwissen.blog 