Drinkbusjes scoren

Ik heb gescoord. Ik heb er zelfs twee gescoord, al had ik daar wat tijd voor nodig. Twee blauwe drinkbusjes. Eindeloos herbruikbare drinkbusjes met een wijde hals die zo in de afwasmachine kunnen. Wel zo ecologisch, want ik stap af van de wegwerp plastic flesjes. Die ik na gebruik weliswaar minutieus sorteerde bij het PMD, maar het kan beter.

Die flesjes scoren, dat was nog niet zo simpel. Blijgezind stapte ik de Tupperware winkel binnen. Goed dat die er is trouwens: ik ben niet zo’n party-mens. Hier zou ik ze echt wel vinden: halfliter drinkflesjes.

Een jonge man en een jonge vrouw verwelkomen mij perfect simultaan. Synchroonzwemmers lachen trouwens ook altijd vriendelijk, zij het wat krampachtiger. Hun goedbedoelde assistentie lijkt me echter niet nodig, zeker niet in tweevoud. Ik zie al staan wat ik zoek. Ik stap er gezwind naartoe. Pakken, afrekenen, weg wezen. Alleen… die kleuren. Dat valt even tegen.

Die homo-roze zie ik alvast niet zitten. Ik heb niets tegen mannen die liever paling geserveerd krijgen dan oesters, zoals Pfeijffer het uitdrukte. Maar als ik jarenlang gekluisterd ben aan een duurzaam drinkbusje, dan draag ik liever geen outing-uitroepteken. Of iets dat meewarige associaties oproept met een meisjesachtig Hello-Kitty-sfeertje. Ik ben al ruim boven de vijftig.

Iets anders. Halfdoorschijnend zwart? Zoals een geblakerd barbecue-rooster? Een onfrisse nevel die me verder vooral doet denken aan sigarettenrook. Of een riooldeksel. De gevulde fles zal er uitzien als gebruikte motorolie. Echt een kleur voor iets dat verfrissend je keeltje binnen moet lopen.

Wat hebben ze nog? Dildo-paars. Ook de vorm van de drinkbus heeft wel iets dildo-achtigs trouwens, al zij het minder anatomisch en nogal hard van structuur. Maar nogmaals: is dit mijn favoriete kleur voor een drinkbus? Komaan zeg.

Dan is er nog urine-geel. Geen discussie. Weg ermee. Het water dat ik drink zal hopelijk wat koeler zijn dan lichaamstemperatuur, en zal pas na enkele uren tijd omgezet worden in een dergelijke substantie, liefst nog wat helderder van kleur dan dit. Maar al drinkend wil ik niet denken aan pis. Ik wil ook niet eten met een dampende drol voor ogen. Mijn keuze. Deze valt ook af.

Ook dat fluo-groen lijkt me onsmakelijk. Ik heb groene bedoelingen, maar er is groen en groen. Je hebt het natuurlijke groen van bedauwd gras en het artificiële neon van een tekstmarker, een post-it of een goedkope reclame-pen die niet goed zal blijken te schrijven. Of een carnavalspruik. Even leuk, maar hoogstens handig in het donker. Alleen… in het donker drink ik zelden.

Waarom is die o zo voor de hand liggende kleur er niet? De blauwe schittering van helder water, het zonnige blauw van de Middellandse Zee. Alle pictogrammen van water zijn toch blauw, tenzij die voor hete vloeistoffen.

Ik roep dan toch maar de hulplijn in. Misschien hebben ze in het magazijn hiernaast wel blauw? ‘Dat hebben al veel mensen gevraagd. Als er andere kleuren waren geweest, dan hadden we er veel meer kunnen verkopen. Maar helaas moeten we het hiermee doen tot het einde van het seizoen. Pas na de winter komen er weer nieuwe kleuren. Welke dat zullen zijn, weten we nu nog niet.’

Salut. Naar de supermarkt! Kleurenpalet iets beperkter, maar homo-roze en dildo-paarse hebben ze ook. Geen blauw. Een samenzwering, kuddegeest, collectieve verdwazing?

Omdat ik er elke week kom: plots een orgasme! Op een keer stond er één blauwe tussen. Meteen kopen. En dan weer wachten tot er weer zo’n zeldzame blauwe tussen staat. Snel! Het is vermakelijk om er wekelijks voorbij te trekken: de roze en paarse, die blijven staan.

Daarom ben ik er zeker van dat er ergens een marketeer naar zijn cijfers zit te staren. Zo’n zelfvoldane man of vrouw die de trends in de samenleving volgt. En dat vertaalt in producten die de mode voorschrijft. De juiste kleuren en de laatste designtrends. En die M/V bekijkt de cijfers met cynische trek rond de mond. ‘Erg teleurstellend, onze omzet in dit bij uitstek milieuvriendelijke product. We moeten het nu eenmaal hebben, maar als het aan mij lag zou ik het schrappen. De mensen hebben hun mond vol van herbruikbare flessen, maar ze verkopen voor geen meter.’

Beste marketeer. It’s the colour, stupid! Luister verdomme eens naar jullie eigen verkopers: die weten het al. Hou je aan de oer-kleur: waterflessen moeten er zijn in blauw, punt uit. Optioneel homo-roze, urine-geel of dildo-paars. Enkel optioneel, voor wie een statement wil maken.

Nu heb ik mijn punt gemaakt. Snel opsturen, deze tekst. Die ik blijgezind afsluit: nu kunnen jullie er niet meer naast. Een goede kans dus dat dit stukje bijdraagt tot het permanent leverbaar worden van drinkbusjes in blauw. En een verhoging van de omzet. Mijn goede daad voor vandaag is verricht.