De maat van de mode-industrie

Dames en heren van de mode-industrie,

Bij het lanceren van de zomer- en wintercollectie, hangen jullie vestimentaire eenheidsworsten weer in de etalages. Jullie hebben wereldwijd afspraken gemaakt over de globale snit, de lengte en het kleurenpalet van het seizoen. Elk modehuis houdt die rigoureus aan. Er zijn hooguit variaties op een thema. Het maakt dus niet zoveel uit welke stad, straat of winkel je inloopt.

Mijn vriendin vindt het heerlijk om, al dan niet in vrouwelijk gezelschap, te gaan snuisteren in deze successieve mono-cultuur. In jaren dat het moeilijk is om dingen te vinden die bij haar passen, zoekt ze naar de speld in de hooiberg. Ze wil tonen dat ze mee is, en ze zal mordicus een aantal stukken uit de nieuwe collectie inpassen in haar garderobe.

Niet voor mij trouwens: ik zie niet of een outfit mogelijk al een seizoentje achter loopt. Ze doet dat om de andere vrouwen te tonen dat ze smaakvol en zelfbewust kan aansluiten bij de nieuwe trend. Dat zoeken, keuren, paraderen, aantrekken, uittrekken, wikken en wegen, dat vinden vrouwen boeiend. Kassa-kassa voor jullie in de mode-industrie.

Als man houd ik me daar niet mee bezig. Als de mode mij niet aanstaat, dan koop ik toch gewoon niks. Als ik mijn neus even in de winkelstraat steek, en zie dat het kleurenpalet mij niet flatteert of zelfs psychedelisch aandoet, kom ik volgend jaar wel eens terug. Mijn kleerkast is voldoende gevuld, die gaat nog wel een jaar mee.

Laten we trouwens even naar de maten kijken die jullie hanteren. Het valt me op: die evolueerden met de tijd. Ik ben lang en slank, en vroeger kon ik gokken op een extra-large of large. Tegenwoordig zit ik meestal in de medium. Ik heb zelfs T-shirts en hemden waarin het etiketje ‘S’ genaaid is.

Als de bevolking stilaan uitdijt naar een maatje meer, dan schuift ook stilaan jullie gemiddelde maat op. Opgelucht stelt de corpulente man dus vast dat het nogal meevalt met zijn obesitas: gewoon een XL-letje. Naar vroegere normen zou dat XXXL geweest zijn. Die confronterende spiegel willen jullie niet voorhouden aan Jan-met-de-prêt-a-porter.

Mijn vriendin kan daarmee leven. Al is ze voorvechtster van een gezonde levensstijl, ze gunt ieder zijn pleziertje en ze vindt het een vorm van respect om mensen niet in affronten te laten vallen. Ik ben iets meer principieel. Een maat is een maat. Punt uit.

Over maten gesproken trouwens, beste dames en heren van de mode-industrie. Bij online aankopen moeten jullie toch merken dat de mensen standaard drie maten van hetzelfde kledingstuk bestellen, om het best passende te houden en de andere twee doodleuk terug te sturen. Dat moet jullie handenvol geld kosten, maar die mensen kunnen niet anders.

Ik maak even een vergelijking. Als ik een liter Italiaanse melk koop, krijg ik net zo veel als in Duitsland. Een lintmeter uit Frankrijk is even lang als een lintmeter uit Nederland. Logisch, toch? Daar bestaan toch internationale afspraken over?

Niet zo in de mode-wereld. Er is iets weerbarstigs in jullie artistieke karakter. Internationaal maken jullie keiharde afspraken over stijl en kleur. Zodra het gaat om maatvoering, wat niet met kunst, maar met getal te maken heeft, dan lukt het plots niet meer. Complete chaos: in de mode is een Italiaans getal veel kleiner dan een Duits. Zelfs binnen hetzelfde land valt de ‘medium’ bij de ene producent duidelijk ruimer uit dan bij een andere.

Mijn vriendin accepteert dat. Die onlogische maatvoering voegt voor haar zelfs een exotische dimensie toe aan het shoppen. Ze bemeestert dat grandioos. Als ze, zelfs met haar olifantengeheugen, vergeet welke merken iets groter of kleiner uitvallen, dan lost ze dat op door geduldig te passen. Vier keer als het moet. Ze slaagt en voelt zich succesvol.

Als man heb ik dan al lang afgehaakt. Ik voel me verward, verveeld, geïrriteerd. Ik ben niet alleen: de helft van de wereldbevolking bestaat uit mannen. Ik wijs jullie dan ook op het gigantische zakenpotentieel dat vrij zou komen, mochten jullie ons mannen wat meer winkelplezier gunnen. Wij vragen maatvastheid, tijdloosheid, betrouwbaarheid en no-nonsense aanpak. Doe mij maar een maatje M. Het volmaakte geluk: niet moeten passen, uitproberen en controleren.

Misschien wagen we ons dan zelfs eens aan online shoppen, zonder iets te moeten terugsturen. In tijden van Corona was dat wel handig geweest. Veel online gekocht trouwens, maar geen kleding. Ik heb mijn middenvinger opgestoken naar jullie en geteerd op mijn kleerkast. Lekker goedkoop trouwens: een tijdje geen kleren kopen.