Je hebt zo van die momenten. Je komt ergens binnen en je weet meteen: dit wordt niks. De munt valt naar de verkeerde kant. Je bekijkt de rest van de tijd het gezelschap door een zwarte bril. Je kan het niet opbrengen om alsnog een actieve en positieve bijdrage te leveren. Je probeert het misschien even, maar het lukt niet. Je zit de tijd gewoon uit.

Ik kom binnen op een gezellig samenzijn van de Limburgse Alleenstaanden Vereniging LAVA. Als je je bij het woord LAVA een bruisend hete borreling voorstelt: think again. Laat er maar wat tijd overheen gaan en laat het flink afkoelen. Het gezelschap is een grijze massa, oud rimpelig en kwabbig gestold. Ik zie op het eerste zicht niemand in acute ademnood, toch is het een geruststelling dat er aan de ingang een AED toestel hangt. Het is hier geen koffietafel ter gelegenheid van een overlijden, het gaat er hier echt wel wat vrolijker aan toe, daarover dadelijk meer. Toch zijn er heel wat ingrediënten van een koffietafel: de geur van koffie, de accorderende sfeer en een panorama oude mensen dat je ook op een begrafenis ziet. Doorgaan met het lezen van “Het wordt hier niks, vandaag”

Al snorkelend zie ik plots een lang touw, dat als het ware uit de zeebodem groeit. Van een meter of tien diepte tot bijna aan de oppervlakte, waar het uiteengerafelde uiteinde heen en weer wiegt. Als ik het probeer in te halen, merk ik dat het goed vast zit: ik trek mezelf prompt onder water. Een anker dat niet meer los kwam? Zou ik het kunnen opduiken?

Doorgaan met het lezen van “Kippenvel in Spanje”

(1982 – rugzakreis als student)

Op de nachttrein in Marokko. Tussen Marrakech en Tanger. Doffe ellende. Maar dan ook echt tot op het bot gaande miserie. Alles zit tegen.

Te beginnen met onze voorbereiding. Ik geef het toe: onze planning was rotslecht. Op reis gaan in Marokko, vlak voor het Schapenfeest. Een slecht idee. Een HEEL slecht idee. Het halve land is op reis, op weg naar familie. Er heerst dan ook een enorme drukte in het station, we bemachtigen nog nipt een kaartje voor de nachttrein naar Tanger. We willen naar huis, we moeten de terugreis wel aanvatten omdat onze Interrail-treinkaart, die een maand geldig is, stilaan afloopt.

Doorgaan met het lezen van “Niet roken”

Ge moet toch maar de chance hebben dat ge naar palliatieve zorgen doorverwezen wordt! Neen neen, begrijp mij niet verkeerd, laat mij dit verhaal doen. Natuurlijk is het niet plezant om te horen dat ge palliatieve zorgen gaat krijgen. Als de dokter van interne geneeskunde snel de boodschap komt brengen aan mijn moeder, en zijn haast tracht te verzachten met ogen die af en toe even zalvend dicht gaan. Een zachte stem als van een pastoor: “We kunnen niets meer voor u doen mevrouw, dus het hoofd van de palliatieve afdeling zal morgen of overmorgen met u komen kennis maken.” Om resoluut een paar volumeknopstrepen luider te eindigen: “Hebt u nog vragen.” Dat was dus eigenlijk geen vraag. Gewoon een frase om het gesprek af te sluiten: doe uw ding maar verder met die van palliatieve.

Doorgaan met het lezen van “Palliatieve zorgen”

“Première fois en Maroc?” We zetten nog maar net voet aan wal in Tanger, Marokko, na een korte maar mooie boottocht vanuit Spanje. Wij: twee studenten met een simpel T-shirt en een rugzak. Vol verwachting uitkijkend naar hun rondreis doorheen Marokko: een ander klimaat, een andere natuur, een andere cultuur!

Doorgaan met het lezen van “Première fois en Maroc?”

‘Hoe veel geld wil u besteden?’ De oude man, met artistiek golvend wit haar, vraagt het op de man af. Geen onlogische vraag voor een verkoper, die daarna een gepast voorstel kan doen aan de klant. Maar in deze setting is het toch wat raar. Het is de eerste vraag die hij stelt. En hij stelt ze, een voor een, aan een tiental klanten die hij in een halve cirkel rond zich verzameld heeft. We staan in een speciaalzaak voor HIFI apparatuur – overigens niet eens zo groot maar je voelt wel dat hier enkel kwaliteit verkocht wordt. Goedkope spullen staan hier niet in de etalage. Doorgaan met het lezen van “Commercieel talent”