Wat is de meest calorierijke vlaai – of ‘taart’, als je van West-Vlaanderen komt? Ik weet het! Ik heb er nochtans geen wetenschappelijke studie naar gedaan, of geluisterd naar een specialist Levensmiddelenchemie (jakkes!) van de Universiteit Gent die wel eens tekst en uitleg geeft op de VRT. Gewoon kijken naar mensen was genoeg.

Ik was lid van de ouderraad van een technische school. Jaarlijks organiseert de school een open-deur-dag, en de ouderraad verzorgt de catering, met o.a. een uitgebreid buffet van koffie en tientallen soorten vlaai. De opbrengst gaat uiteraard naar de school. Maar we dwalen af.

Welke vlaai eten de dikke vrouwen? Wat ik nu vertel is echt gebeurd. Ik observeer graag mensen, en ik zag een dikke vrouw recht op de Brésilienne af gaan. Een vlaai-bodem, lekkere pudding, zoete slagroom en gekaramelliseerde amandelkorrels er overheen gestrooid: echt wel een combinatie met impact!

Daar kwam weer zo’n uitgebreide vrouw aangewalst. Hetzelfde! Al van heel ver in de grote zaal was ze aan het uitkijken, en vanaf tien meter afstand had ze alleen nog maar oog voor de Brésilienne. Als in trance, met absolute focus, stoomden ook de andere aanwezige slagschepen recht op deze vlaai af. Deze! Ze overwogen niet eens een alternatief. Geen twijfel. Zeker geen iene-miene-mutten. Van op afstand tot aan het buffet waren ze gebiologeerd door deze lekkernij, en bestelden doelbewust DIE.

Het amuseerde me eerst, ik vroeg me af of het echt wel een patroon was. Na een hele namiddag toekijken kan ik tot mijn stomme verbazing, maar met een gerust hart zeggen: ja! De dikke vrouwen kiezen altijd voor de Brésilienne. Soms met een lichte zweem van schuldgevoel, soms met zwierige trots op de binnengehaalde buit, soms al met het water in de mond. Maar nooit nonchalant en altijd de Brésilienne. Blijkbaar de ultieme verzadiging, volgens deze ervaringsdeskundigen.

Ik weet het dus! En u nu ook!

Helaas gebeuren er elke dag een aantal verkeersongevallen. Sommige zo bijzonder dat ze ook het nieuws halen, misschien ook bij gebrek aan komkommers. Op de radio wordt dan een en ander toegelicht: de plaats, de omstandigheden, het aantal betrokken voertuigen, aantal gewonden of doden, de hinder die het ongeval met zich meebracht. Niet zelden laat de VRT ook een getuige, hulpverlener of politieman aan het woord.

Een van de interessepunten is altijd de oorzaak. Eigenlijk zinloos om de vraag te stellen. Het antwoord is steevast ‘dat wordt nog onderzocht’. Niemand wil zich uitspreken over schuld en onschuld in dit stadium. Snap ik wel. Maar het antwoord van die agent sloeg toch wel alles. De oorzaak van het ongeval? ‘Ik vermoed dat de trajecten van beide voertuigen elkaar ergens gekruist moeten hebben.’

Beste man, dat is de DEFINITIE van ongeval, niet de OORZAAK. En dat is dus geen vermoeden, maar een zekerheid! Geef die man een dreun! Of bedoelde hij het ironisch, om steller van die belachelijke oorzaak-vraag, die zogenaamd diepgravende VRT-journalist, eens mooi te kakken te zetten?

Hasselt. Midden augustus. Ik rijd wat rond met mijn Slovaakse gasten, twee meisjes van vijftien, beiden volksdansers. Ze zullen met hun groep optreden op het internationaal Folklorefestival van Kuringen. Een klein festival, hoogstens enkele honderden bezoekers.

Op weg naar het optreden of naar andere activiteiten, rijden we wel eens langs enkele bezienswaardigheden. Vandaag is de Kempische Steenweg een ommetje waard: daar wordt de laatste hand gelegd aan de opbouw van Pukkelpop. Over twee dagen zal het gedreun van het festival Hasselt domineren. Nu is het een drukte van jewelste met crew, heftrucks, vrachtwagens, tenten, manshoge letters bij de ingang… Ik vertel over de het uitverkochte festival: tot 180.000 bezoekers over de vier dagen gespreid. Wat bij hen een langerekte ‘Waaaw’ ontlokt. De betekenis van de naam vinden ze wel grappig: er is Pukkelpop voor de jeugd, en er was Rimpelrock voor de oudjes.

Een dag later vraagt een van de twee: ‘Hoe heet dat festival ook alweer: Acnépop?’