Kastanjeboom

Elke lente – de hoeveelste nu alweer?

zalig openbarsten, na het donker, na de kou.

En hoe meer ringen in mijn stam, hoe meer

ik van die tintelende lente hou.

 

Jaar na jaar nog meer intens, nog meer bewust,

voel – en ben ik zelf – het keren van ’t seizoen.

Tasten, slurpen, pompen en zwellen vol lust.

Vervuld van uitersten, moeiteloos verzoend:

 

Jubelt mijn hart onrustig en met snelle tik

moet ik bewegen, moet ik doen, moet ik

zoveel, en vooral uitbarsten, uit die cocon.

 

En ook die diepe vrede. Niets nog, dat ik begeer.

Want wijs weten: het volmaakte is niet meer

dan stille staan, en koesteren in de zon.