Dromen over elders

We zijn magneten voor hen. Wij: twee studenten met rugzakken op de schouders en okselvijvers onder de armen, op rondreis in Marokko. Voor hen belichamen wij zoveel mogelijkheden, geld en vrijheid. Steeds weer worden we omzwermd door de lokale mannen – het gesluierde geslacht blijft op afstand, verlaat met zedige pasjes het winkeltje waar we binnenstappen. De toenaderingen waar we op ingaan leveren ons op: schaamteloos afgezet worden en belangeloos gegidst naar mooie plekjes. Onverhoeds binnengeloodst in een winkeltje en zomaar getrakteerd worden op verse vijgen en dadels. Diepgaand op de proef gesteld naar aanleiding van een discussie over Israël en een avond gezwets over niets.

Een avond waarbij heel geleidelijk wat koelte valt als we op een caféterras iets drinken voor het slapengaan. Het duurt niet lang voor we benaderd worden door drie jonge mannen. De derde kerel is midden de twintig, normaal gebouwd – al voel je dat hij enige aanleg heeft om later een tikje pafferig te worden. Hij heeft dociele hondenogen en schuifelt langzaam dichterbij: hij sluit als laatste aan bij het gesprek dat we voeren. Hij komt niet op de voorgrond, tot ook voor hem duidelijk wordt dat we uit België komen. O, in België kent hij iemand! Hij heeft al vaak geschreven met iemand uit ons land. Zijn ogen worden spleetjes en hij kijkt strak voor zich uit. Dan zegt hij dat hij zo terug komt, om iets aan ons te laten zien.

Doorgaan met het lezen van

De maat van de mode-industrie

Dames en heren van de mode-industrie,

Bij het lanceren van de zomer- en wintercollectie, hangen jullie vestimentaire eenheidsworsten weer in de etalages. Jullie hebben wereldwijd afspraken gemaakt over de globale snit, de lengte en het kleurenpalet van het seizoen. Elk modehuis houdt die rigoureus aan. Er zijn hooguit variaties op een thema. Het maakt dus niet zoveel uit welke stad, straat of winkel je inloopt.

Doorgaan met het lezen van “De maat van de mode-industrie”

Concentraties van gêne

Er zijn zo van die momenten waarop je teruggegooid wordt in de tijd, en vaststelt dat er gelukkig weinig veranderd is. Ik zit in het zwembad, een beetje moe maar voldaan. Na een zwemtraining laat ik aan het raam mijn rug koesteren door de zon. Ik houd intussen vier jongens van een jaar of twaalf in het oog. Al echte waterratten, net als ik op die leeftijd. Er hangt ook een meisje bij dat groepje, het jongere zusje van een van hen? Ze blijft ietsje op de achtergrond, maar doet evengoed mee met de spelletjes. Ze is wat spichtiger en minder sterk, maar dat deert haar niet. Ze demonstreert, vaak als laatste, dat ook meisjes hun mannetje staan.

Doorgaan met het lezen van “Concentraties van gêne”

Krassen (klassiek kortverhaal)

Antonio keek op zijn horloge. Het enige wat hem nog restte: dat ouderwetse zakhorloge van zijn grootvader. De tijd ging te snel voor hem, die laatste dagen. Alleen als hij vastberaden naar de wijzerplaat keek, leek de tijd even te aarzelen. Keek Antonio weg, dan was weer een kwartier in rook opgegaan, een uur, een halve dag soms, als hij mijmerend voor zich uit had zitten staren. De tijd was geen bondgenoot meer.

De eerste week heeft hij gezwoegd, voor zijn doen toch. Hij heeft een aantal uren gewerkt. Afgewassen in pizzeria L’Arca. Wat klusjes hier en daar. Veel bracht het niet op. Wat groezelige biljetten, zorgvuldig weggestopt in een sigarettenpakje, veilig opgeborgen in zijn rechter broekzak. Die was tenminste nog heel. Het was lang niet genoeg voor de reis. Het verpletterende besef: zo zou hij er niet geraken, niet in de tijd die hij nog had.

Doorgaan met het lezen van “Krassen (klassiek kortverhaal)”

Sprankel en de jongen met het spleetje tussen zijn tanden (cultuursprookje)

Er was eens, nog niet zo heel lang geleden, een jong meisje. Iedereen noemde haar Sprankel, omdat ze zo levendig en vrolijk was. Eigenlijk was ze wel mooi, al vond ze zichzelf niet zo bijzonder. Ze was een lieve kleuterjuf. Ze had een heleboel kindjes in de klas, maar nog altijd geen vriend, laat staan een man. Soms werd ze daarom wel eens stil en verdrietig. Met papier en schaar wist ze zich handig, maar met de mannen niet zo erg.

Ooit had ze van haar oma een grote toverspiegel gekregen. ‘Als je later geen man zou vinden, dan kan je een wens doen voor de spiegel.’ Dat had het meisje weggelachen, toen. Als ze al een man nodig had, dan zou ze er zelf wel een vinden. Maar nu haalde ze toch dat stuk antiek van de zolder. Toen ze er het stof en spinrag afveegde, begon de spiegel te spreken en vragen te stellen. Daar schrok Sprankel wel van. Het was gelukkig een vriendelijke stem, het leek wel haar overleden grootmoeder.

Doorgaan met het lezen van “Sprankel en de jongen met het spleetje tussen zijn tanden (cultuursprookje)”

De geheimen van Herkenrode (sage)

De Wijers. Honderden vijvers die zich uitstrekken van Lummen over Zonhoven tot Bokrijk. Loopt ge daar ‘s nachts bij volle maan rond, dan ziet ge spiegelingen in het water. Bij het ijle licht ziet ge vreemde lichtjes doorschemeren. Oogjes staren uit het water omhoog. Als kattenogen die opgloeien in het donker. Luister goed. Gekrijs. Ver en vaag, maar door merg en been gaat het. Genoeg gezien, genoeg gehoord, weg hier! Wees verstandig, luister naar uw opkomende doodsangst, maak u uit de voeten met die gloeiende pook achter uw gat. Ga terug naar Kuringen of Kermt of Zonhoven, met bonzend hart, wilde blik, zweet dat zuur uitwasemt, maar levend en wel. En kom nooit meer in de Wijers bij volle maan.

Doorgaan met het lezen van “De geheimen van Herkenrode (sage)”

Verdubbelde kracht (reisverhaal)

Over reizen en roken

De eerste sigaret van de dag is de heftigste. ‘s Morgens vroeg heb ik nog geen behoefte aan een rookstok, maar tegen een uur of elf jaagt mijn hartslag onherroepelijk omhoog. Ik begin te smachten naar nicotine en ik weet dat ik aan die drang zal toegeven. Nog voor de aansteker schampt, zet mijn lijf zich al schrap voor wat gaat komen: die wilde sensatie van de eerste sigaret. Het inhaleren stuwt mijn bloed bonzend en wervelend door mijn aderen en drijft het zweet uit mijn poriën. Even is het bijna onaangenaam heftig; meteen daarna valt alles in de vertrouwde plooi. De kop is eraf, ik ben een nieuwe rokersdag begonnen. Voor een paffer is mislukken een gewoonte.

Doorgaan met het lezen van “Verdubbelde kracht (reisverhaal)”

De lammen doen opstaan

Tja, die Jezus die hier een maand in ons dorp was. Ne speciale. We gaan hem nie rap vergeten. Pas op, er wordt al een pak onzin verteld over die kerel, straffe verhalen die met den tijd nog dikker gaan worden. Dat voel ik al op mijn sloffen. Jezus zou wonderen verrichten en lammen doen opstaan. Da laatste zegden ze vorige week in ‘t dorp aan de andere kant van het meer, heb ik gehoord. Nog ewa verder reizen en hij heeft zeker al doden doen opstaan uit hun graf.

Doorgaan met het lezen van “De lammen doen opstaan”

De lelijke schoonheid

Hamont-Achel, Molendijk, 2019

Einde juli. Aan het Mulke, vlak naast de vistrap van de Warmbeek, hebben ze langs de straat een vervallen tuinhuis neergepoot. Als je het nog een tuinhuis kan noemen tenminste. Nog een verhuis zou dit geval niet meer overleven. Het staat schots en scheef en valt bijna uit elkaar, je durft er niet te hard naar kijken. De verf is afgebladderd. De kroonlijst ontbreekt gedeeltelijk. Planken zijn afgeknakt aan de hoeken. Een overmaatse verroeste ketting houdt de deur dicht. Die kan niet anders dan klemmen, iets te enthousiast opentrekken heeft mogelijk de complete instorting tot gevolg.

De oude man die erbij staat, ziet er met zijn korte werkbroek uit als een gepensioneerd tuinman die nog wat bijklust. Een doorgesneden fles mineraalwater die hij vasthoudt, is gevuld met witte verf. Hij heeft de lettercontouren al nauwgezet met krijt uitgezet op het hout en wil beginnen inkleuren: een opschrift. Als ik nieuwsgierig op hem af stap, kan er nog wel een babbel af. Tenminste nadat ik me voorgesteld heb, want het scheelde niet veel of snoodaards hadden dit project respectloos tegen de vlakte gesmeten. Als duidelijk is dat ik de eigenaar ben van het naastgelegen bos, en gewoon wil kennismaken, komt het verhaal los. Hij heet Harrie, a man with a mission. Hij draagt een artistieke boodschap uit.

Doorgaan met het lezen van “De lelijke schoonheid”

Kerstzwemtocht in de Noordzee

De meest indringende ooit

Cadzand, 19 december 1999, station van de KNRM – Koninklijke Nederlandse ReddingsMaatschappij. Luchttemperatuur: enkele graden boven nul; er stuiven zelfs wat losse sneeuwkorrels door de lucht. Gevoelstemperatuur: nog wat lager door de wind, die hier harder blaast dan in het binnenland – windkracht zes zweept de grijze golven. Watertemperatuur: zes graden. In gedachten ben ik al in zee en huiver.

Toch loop ik warm voor de zwemtocht. We willen niet alleen de zomerse zee kennen, maar ook zijn pittige winterse karakter. Met een om het lijf gegoten neopreenpak, een stel zwemvinnen en een goede conditie voelen we ons klaar voor een kilometer of zes. Het is trouwens geen wedstrijd. Puur het tintelende gevoel van spanning, kou, natuur, spierkracht. We zijn met een klein groepje: Marc en Huib van de North Sea Swimming Association en Leon, Jan en Rik van Nautilus Hasselt Vinzwemmen.

Doorgaan met het lezen van “Kerstzwemtocht in de Noordzee”